Od czego płacimy podatek?

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:

  1. grunty,
  2. budynki lub ich części,
  3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kto opłaca podatek od nieruchomości?

Płatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, (w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej), które są właścicielami lub posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów lub posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części – stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a ich posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem na podstawie tytułu prawnego, lub bez tytułu prawnego.

Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa w drodze uchwały rada gminy.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości – regulacje

Rada gminy może również ustanowić zwolnienie od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców – jako jedną z form pomocy publicznej.

Aby móc korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości należy zgłosić zamiar korzystania z takiej pomocy. Ewentualne nakłady inwestycyjne, poniesione przed dokonaniem zwolnienia nie podlegają zwrotowi.

Zwolnienia w podatkach i opłatach lokalnych mogą być wprowadzane na podstawie:

  • rozporządzeniu Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 20d U.p.o.l. (obecnie obowiązuje Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. 2008, Nr 146, poz. 927),
  • aktach regulujących udzielanie pomocy de minimis,
  • aktach regulujących udzielanie pomocy w ramach wyłączeń grupowych.

Pomoc określa się na podstawie:

  1. kosztów inwestycji w środki trwałe oraz w wartości niematerialne i prawne, które są związane z realizacją nowej inwestycji, lub
  2. kosztów utworzenia miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji.

Warunki udzielenia pomocy

  1. Aby dany podmiot mógł skorzystać z pomocy, musi zgłosić takową chęć właściwemu organowi podatkowemu. Tylko koszty poniesione po dokonaniu zgłoszenia mogą być zaliczone do objęcia pomocą.
  2. Podmiot musi się zobowiązać do pokrycia co najmniej 25 % kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą ze środków własnych lub z zewnętrznych źródeł finansowania (niepochodzących z pomocy publicznej) – tzw. wkład własny.
  3. Podmiot musi zadeklarować utrzymanie inwestycji w danym regionie przez okres co najmniej 5 lat, a w przypadku MŚP co najmniej 3 lat, od dnia zakończenia realizacji inwestycji.
  4. W momencie, gdy pomoc udzielana jest na podstawie pomocy publicznej na podstawie kosztów utworzenia nowych miejsc pracy, warunkiem jest ich utworzenie w okresie nie później niż 3 lata od dnia zakończenia inwestycji i utrzymanie zatrudnienia na poziomie nie niższym niż średnia z 12 miesięcy poprzedzających utworzenie miejsc pracy oraz utrzymanie nowo utworzonych miejsc pracy, przez okres co najmniej 5 lat, a w przypadku MŚP co najmniej 3 lat, od dnia ich utworzenia.

Pomocy de minimis – warunki zwolnienia z podatku od nieruchomości

Podstawowym aktem prawnym regulującym udzielanie pomocy de minimis jest Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.06.379.5), które umożliwia udzielanie pomocy również w sektorze transportu drogowego.

Pułapy pomocy de minimis

Rozporządzenie określa zakres pomocy de minimis w wysokości 200 tys. euro oraz 100 tys. euro w sektorze transportu drogowego, dla jednego podmiotu gospodarczego, przez trzy kolejne lata budżetowe.

Ustawa o udzielaniu pomocy publicznej wprowadza obowiązek wystawiania zaświadczeń stwierdzających, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis.

Ocena